Σάββατο, 31 Μαρτίου 2007

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2007

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2007

Οι πίνακές μου


Επί πολλά χρόνια πίστευα ότι η ζωγραφική πινάκων είναι πράγμα ακατόρθωτο για εμένα. Ίσως επειδή δεν ξεκίνησα καλά με τις μεγάλες επιφάνειες.


Η ζωγραφική είναι οικογενειακό μας ταλέντο. Από μικρή ζωγράφιζα με ό,τι είχα στα χέρια: νερομπογιές, ξυλομπογιές, κηρομπογιές, μαρκαδόρους. Στο σχολείο εξακολούθησα να ασχολούμαι με τη ζωγραφική. Σε αυτή την ηλικία, επίσης, άρχισα με τη μικρή μου αδελφή, Ρεβέκκα, να παίρνω μαθήματα από έμπειρη ζωγράφο.


Πριν από δέκα χρόνια ξεκινήσαμε με τη μητέρα και την αδελφή μου να ασχολούμαστε επαγγελματικά με τη ζωγραφική σε κοχύλια. Αισθανόμουν ασφάλεια, επειδή οι επιφάνειες που έπρεπε να καλύψω με το χρώμα ήταν μικρές. Η ζωγραφική στην κοίλη επιφάνεια των κοχυλιών είναι ιδιαίτερα δύσκολη, επειδή έπρεπε σε περιορισμένο χώρο να απεικονιστούν πραγματικά τοπία με τις χαρακτηριστικές τους λεπτομέρειες. Αργότερα μπορεί να αναρτήσω εδώ μερικές εικόνες από τα κοχύλια μου.


Τελευταία αποφάσισα να ασχοληθώ επιτέλους με πίνακες! Οι φίλες μου με παρακινούσαν να το δοκιμάσω, βλέποντας τα κοχύλια μου. Έτσι, πήρα καμβά, λαδομπογιές και μια μεγάλη παλέτα και ξεκίνησα!


Οι πρώτες μου προσπάθειες ήταν επιφυλακτικές· όταν όμως είδα τον ενθουσιασμό της οικογένειας και των φίλων μου με τον πρώτο πίνακα, πήρα θάρρος.


Θα ανεβάσω τους πίνακές μου εδώ με τη σειρά και σας παρακαλώ να μη με κρίνετε αυστηρά…
Ο πρώτος, που βλέπετε εδώ, ονομάζεται: Περίπατος στο Yorkshire.


Τρίτη, 6 Μαρτίου 2007

Μανιτάρια στη γάστρα


Είχα αρκετές μέρες να γράψω, αλλά σας έφτιαχνα κάτι καλό!


Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μαγειρέψει κανείς, αλλά νομίζω ότι ένας από τους καλύτερους είναι ο πιο παλιός. Έχετε δοκιμάσει την πήλινη γάστρα; Αν ναι, τότε γνωρίζετε το βασικό της πλεονέκτημα: δεν χρειάζεται νερό. Κρατώντας τη σκεπασμένη με το καπάκι, επιτρέπουμε στο φαγητό να μαγειρευτεί με τα δικά του υγρά και να αναδείξει τη δική του γεύση, χωρίς να την αλλοιώσουμε με νερό.


Είναι αλήθεια ότι όσοι χρησιμοποιούν γάστρα έχουν συνηθίσει να μαγειρεύουν εκεί κρέας. Σας προτείνω, όμως, να τη δοκιμάσετε ετοιμάζοντας κάτι νόστιμο που θα συνοδεύσει το πιλάφι σας: μανιτάρια pleurotus.


Δύο παρατηρήσεις προτού σας δώσω τη συνταγή:


Πρώτον, σε αντίθεση με τα άσπρα, στρογγυλά μανιτάρια (που χρησιμοποιώ ωμά στη σαλάτα), τα pleurotus πρέπει να μαγειρευτούν ή να ψηθούν. Αν τα δοκιμάσετε ωμά, θα τα βρείτε σκληρά επειδή έχουν πολλές ίνες. Επιπλέον δεν έχουν ωραία γεύση.


Δεύτερον, στη συνταγή μου χρησιμοποιώ ντομάτα που έχω βράσει, συμπυκνώσει και κατόπιν φυλάξει σε βάζα ήδη από το καλοκαίρι. Αν δεν μπορείτε να έχετε φρέσκια ντομάτα, αντικαταστήστε την με κονσέρβα από ψιλοκομμένα ντοματάκια.


Υλικά:




Μισό κιλό μανιτάρια pleurotus
Μία κονσέρβα ψιλοκομμένο ντοματάκι (ή ένα ποτήρι φρέσκια ντομάτα, συμπυκνωμένη)
1/3 φλιτζάνι ελαιόλαδο
Δύο μέτρια κρεμμύδια κομμένα σε λεπτές φέτες
Δύο φύλλα δάφνης
Δεντρολίβανο
Αλάτι
Κάρυ
Πάπρικα
Κύμινο



Εκτέλεση:

Πλένουμε καλά τα μανιτάρια και τα πιέζουμε λίγο ώστε να φύγει το νερό. Κατόπιν τα κόβουμε κατά προτίμηση με το χέρι. Τοποθετούμε τα μανιτάρια σε λεκάνη και τα ανακατεύουμε με τα υπόλοιπα υλικά εκτός από το λάδι. Βάζουμε το μείγμα στη γάστρα, το περιχύνουμε με ελαιόλαδο και το ψήνουμε στον φούρνο στους 200 βαθμούς επί μία περίπου ώρα.


Μετά από μισή ώρα δεν πρέπει να ξεχάσουμε να ανοίξουμε το καπάκι και να ανακατέψουμε το φαγητό. Προτού σβήσετε τον φούρνο, τρυπήστε τα κοτσάνια με πιρούνι, για να βεβαιωθείτε ότι έχουν ψηθεί καλά.


Προτείνω να το συνοδεύσετε με πιλάφι, ενώ είναι ακόμη ζεστό. Αν σας αρέσει, ρίξτε από πάνω τριμμένο τυρί.


Εγώ θα σας κερνούσα επίσης ένα ποτήρι ροζέ κρασί από το κτήμα του πατέρα μου...



Καλή σας όρεξη.